Ο μικρός Bill Gates και τα Μεγάλα Media που μίκρυναν.

 

hackers-movie

Σήμερα θα σου μιλήσω για πράγματα που σε ενδιαφέρουν.  Θα σου μιλήσω για τηλεόραση , για μουσική και για κινηματογράφο. Επέτρεψε μου όμως να ξεκινήσω ανορθόδοξα. Θα ξεκινήσω με έναν ασήμαντο νεαρό που φορούσε γυαλιά.

Ήταν ένα συνηθισμένο πρωινό του 1980 , στο μακρινό σε εμάς Seattle. Ένας ασήμαντος νεαρός 25 ετών, είχε ραντεβού με τα μεγαλύτερα κεφάλια της IBM, ένα ραντεβού που θα άλλαζε την ιστορία της πληροφορικής. Το όνομα του ασήμαντου νεαρού ήταν Bill Gates. Η αίθουσα συσκέψεων ήταν γεμάτη με δικηγόρους, κουστούμια και γραβάτες. Ο Bill Gates φορούσε τζην και αθλητικά παπούτσια. Αλλά φυσικά, η συνάντηση δεν είχε να κάνει με θέματα μόδας.

Το αποτέλεσμα της συνάντησης ήταν ένα συμβόλαιο με το οποίο ο νεαρός Bill και η εταιρία του, η Mιcrosoft,  ελάμβαναν το εφάπαξ ποσό των 80.000 δολαρίων . Ως αντάλλαγμα η Microsoft έδινε στην IBM το λειτουργικό σύστημα που είχε αναπτύξει σε συνεργασία με την Seattle Computer Products. To όνομα του λειτουργικού συστήματος ήταν MS-DOS. Επιπρόσθετα η IBM αποκτούσε δικαιώματα και σε μερικά ακόμα δημιουργήματα της Microsoft όπως για παράδειγμα η δικιά της εκδοχή της γλώσσας προγραμματισμού BASIC.

Οι δικηγόροι της IBM κοιτούσαν τον νεαρό Bill Gates και σκέφτονταν :

“Εάν αυτός ο πιτσιρικάς είναι έξυπνος , τώρα θα μας ζητήσει και ποσοστά επί των πωλήσεων σε κάθε IBM PC που θα πουλάμε. Και εδώ που τα λέμε , δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να του το δώσουμε”

Αλλά ο νεαρός Bill Gates δεν ζήτησε κάτι τέτοιο. “Δεν ήταν έξυπνος”.O Bill Gates. ήταν πολύ πολύ πιο έξυπνος από όσο νόμιζαν τα “κουστούμια”

Σε αντάλλαγμα των ποσοστών , ο Bill Gates ζήτησε – και έλαβε- κάτι απλό. Το δικαίωμα να μπορεί να πουλάει και αυτός το MS-DOS σε “συμβατούς υπολογιστές” . Τα ‘κοστούμια’ χαμογέλασαν . “Τι εννοεί ‘συμβατούς’ αυτός ο μικρός; Μόνο εμείς φτιάχνουμε το IBM PC! Τι βλακεία! ” .

Η ιστορία της πληροφορικής μόλις είχε αλλάξει ρότα.

O Bill Gates είχε , βέβαια , το βλέμμα στο μέλλον. Η κατασκευή “συμβατών υπολογιστών” δεν ήταν κάτι το ασυνήθιστο ακόμα και στο μακρινό 1980. H IBM που ήταν τότε ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης στον τομέα των mainframes είχε ήδη κάποιον ανταγωνισμό από εταιρίες που κατασκεύαζαν κλώνους των πανίσχυρων mainframes της “Big Blue”. Όμως ο ανταγωνισμός ήταν ασήμαντος. Το κολοσσιαίο marketing και το επιθετικό τμήμα πωλήσεων της IBM, περιόριζε τον ρόλο των κλώνων σε ένα ασήμαντο ποσοστό.

Μόνο άλλο οι προσωπικοί υπολογιστές και άλλο τα θηριώδη mainframes. Η ιστορία επαναλαμβάνεται , αλλά όχι πάντα. Και εδώ είχαμε μια από αυτές τις περιπτώσεις.

Ο Bill Gates πριν καταλήξει στην πρόταση του είχε σταθμίσει διάφορους παράγοντες:

Ο Gates γνώριζε πως οι κατασκευαστές προσωπικών υπολογιστών δεν χρειάζονταν τεράστια αρχικά κεφάλαια για να κατασκευάσουν έναν “IBM Συμβατό” . Επιπλέον, αρκετά σύντομα , η Phoenix , αλλά και άλλες εταιρίες κατασκεύασαν νομιμότατες reverse engineered Εκδοχές του BIOS chip της IBM. Κάτι είχε αλλάξει στο βασίλειο της Silicon Valley . Το να κατασκευάσει πλέον κάποιος “συμβατό υπολογιστή” ήταν έυκολο. Χρειαζόσουν έναν μηχανικό για να σου σχεδιάσει μια Motherboard. Χρειαζόσουν το Phoenix Chip. Χρειαζόσουν ένα πληκτρολόγιο, ένα Disk Drive , ένα τροφοδοτικό και ένα μεταλλικό κουτί.

Πάνω από όλα όμως χρειαζόσουν ένα λειτουργικό σύστημα – συμβατό με IBM – για να ζωντανέψει τον υπολογιστή σου  και  ο Bill Gates ήταν εκεί για να σου το παρέχει με το αζημίωτο.

Μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια η αγορά των “IBM Συμβατών” εκτινάχθηκε σε δυσθεώρητα ύψη. Πολύ σύντομα ο όρος “IBM Συμβατός” δεν θα ήταν αναγκαίος γιατί όλοι οι προσωπικοί υπολογιστές θα ήταν συμβατοί μεταξύ τους. H ΙΒΜ , άθελα της, είχε αφήσει το τζίνι να ξεφύγει από το μαγικό της λυχνάρι. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Personal Computing δημιουργούνταν ένα οικοσύστημα συμβατών υπολογιστών τόσο μεγάλης έκτασης.

Οι κατασκευαστές συμβατών έβγαζαν πολλά-πολλά λεφτά . H Microsoft έβγαζε πολλά-πολλά εκατομμύρια.

Η αντίδραση της IBM ήταν προφανής. Ένα καινούργιο λειτουργικό σύστημα, ένα “πιο ελεγχόμενο” λειτουργικό σύστημα έπρεπε να γραφτεί. Και αυτή την φορά τα δικαιώματα θα έπρεπε να ανήκουν αποκλειστικά στην IBM.  Το λειτουργικό αυτό σύστημα βαφτίστηκε OS/2.

Βρισκόμαστε πλέον κοντά στο 1985 και στην “υπόλοιπη” πληροφορική συμβαίνουν θαυμαστά πράγματα. Μια άλλη “ασήμαντη” εταιρία, η Apple, παρουσιάζει έναν καινούργιο υπολογιστή, την Lisa ή οποία ελέγχεται από γραφικό περιβάλλον GUI και όχι από γραμμή εντολών. Λίγο μετά, στην ίδια λογική κινούνται και δύο ακόμα εταιρίες, η Atari και η Commodore. Και οι δύο παρουσιάζουν Η/Υ με GUI λειτουργικά συστήματα.  H Microsoft, παρουσιάζει και εκείνη το GUI περιβάλλον της , ένα λειτουργικό σύστημα που έτρεχε “πάνω” από το MS-DOS , και τα ονομάζει “Windows”

Όλα αυτά τα λειτουργικά συστήματα “νέας γενιάς”  έχουν ακόμα ένα νέο χαρακτηριστικό εκτός από το γραφικό περιβάλλον. Πολλά προγράμματα τρέχουν ταυτόχρονα. Πολυδιεργασία. Multitasking.

Απαντούσε το  OS/2 της IBM σε αυτές τις νέες προκλήσεις της αγοράς;

Νομίζω ότι μαντεύεις την απάντηση : “Όχι και πολύ καλά”

Πρώτα από όλα η ανάπτυξη του OS/2 καθυστέρησε σε σημαντικό βαθμό, έτσι ώστε η έκδοση 1.0 του λειτουργικού συστήματος να μην είναι GUI, να μην είναι παραθυρική όπως όλα τα μοντέρνα λειτουργικά της εποχής αλλά με γραμμή εντολών. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι παρότι  η τεχνολογία της εποχής το επέτρεπε , το multitasking του OS/2 ήταν ατελές , ήταν “κουτσουρεμένο”  , ήταν δεμένο στις περιορισμένες δυνατότητες διαχείρισης μνήμης που επέτρεπε ο επεξεργαστής 80286 , ενώ στην αγορά ήδη υπήρχε ο 80386 που έφερνε επανάσταση στην hardware υποστήριξη του Multitasking.

Την εξέλιξη νομίζω την γνωρίζεις. Το OS/2 δεν υπάρχει πια (Είναι μάλιστα πολύ πιθανό το όνομα OS/2 να το άκουσες για πρώτη φορά σήμερα)  Τι είχε σύμβει; Γιατί το OS/2 απέτυχε ενώ είχε από πίσω του έναν κολοσσό που ονομάζονταν IBM ενώ τα Windows πέτυχαν ενώ είχαν από πίσω τους μια μικρή σχετικά εταιρία όπως  ήταν Microsoft;

Η απάντηση είναι απλή. Το OS/2 δέχτηκε πόλεμο εκ των έσω.

To κομμάτι της IBM που ασχολούνταν με τα mainframes αντιστάθηκε έντονα στην ανάπτυξη του OS/2. Ένα τόσο ισχυρό λειτουργικό που θα έτρεχε σε μοντέρνο hardware και θα πρόσφερε πλήρες και ασφαλές Multitasking θεωρήθηκε απευθείας ανταγωνιστής του τμήματος Mainframes  . Έτσι,  τo ΟS/2 σχεδιάστηκε επίτηδες “κουτσουρεμένο” , ώστε να μην “κανιβαλίζει” τις πωλήσεις Mainframes .  Επιπλέον ο δυσκίνητος και γραφειοκρατικός γίγαντας IBM, έβαζε εσωτερικά εμπόδια στους προγραμματιστές του OS/2 μετρώντας για παράδειγμα την παραγωγικότητα τους με lines-of-code και όχι με τον εργονομικό ή όχι τρόπο που ήταν γραμμένος ο κώδικας.

bill

 

Στην αντίπερα όχθη ο Bill Gates έτρεχε με τα χίλια. Τα Windows δεν ήταν καλό προϊόν εδώ που τα λέμε (το ξέρεις ήδη!) , αλλά βελτιώνονταν συνέχεια. Επιπλέον το marketing τους ήταν επιθετικότατο, όλη η ενέργεια της Microsoft διοχετεύτηκε εκεί – κανείς δεν πολέμησε τα Windows “από μέσα.

Η IBM προσπάθησε να αντιδράσει. Η έκδοση 2  του OS/2 έλυσε τα περισσότερα από αυτά τα προβλήματα που ανέφερα πιο πάνω , αλλά ο κύβος είχε πλέον ριφθεί. Τα Windows είχαν νικήσει.

Αυτό που συνέβει στο χώρο των Personal Computers ήταν ένα Paradigm Shift. Ένας συνδυασμός πολλών διαφορετικών γεγονότων , η φιλοδοξία ενός νεαρού ιδιοφυούς προγραμματιστή, η απροθυμία μιας μεγάλης και καταξιωμένης εταιρίας στο χώρο για αλλαγές, η ωρίμανση κάποιων τεχνολογιών, όλα αυτά μαζί οδήγησαν στο σπάσιμο του μονοπωλίου της IBM στο χώρο του Business Computing   και αμέσως μετά στην ενοποίηση του Personal Computing και του Business Computing  .

Χρησιμοποίησα 1100 λέξεις για να περιγράψω τι είχε συμβεί.  Φαντάζομαι ότι θα με βρίσκεις πολύ φλύαρο οπότε άφησε με να σου το περιγράψω και πάλι με 50 λέξεις μόνο :

“Στην αρχή υπήρχε μια καλά εδραιωμένη κατάσταση στο χώρο του Bussiness Computing – ένας και μοναδικός μεγάλος παίκτης και ένα σταθερό οικοσύστημα. Νέοι παίκτες και νέες τεχνολογίες μπήκαν στο παιχνίδι. Ο μεγάλος παίκτης αρνήθηκε να παίξει και βγήκε από το παιχνίδι. Οι μικροί παίκτες έγιναν μεγάλοι και το οικοσύστημα άλλαξε”

Θα ήθελα τώρα να ξεχάσεις για λίγο τους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές και να θυμηθείς πως ήταν η κατάσταση στο χώρο των Media την εποχή που διαδραματίζονταν όλες αυτές οι αλλαγές. Θα ονομάσω  αυτή την εποχή ως “Η παλαιά εποχή των Media”

Ο πιό συνηθισμένος τρόπος για να ακούσεις μουσική ήταν να “συντονιστείς” σε έναν από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της εποχής . Ήταν μουσική που άλλοι επέλεγαν για εσένα. Για να έχεις “στην ιδιοκτησία σου” τα αγαπημένα σου τραγούδια έπρεπε να αγοράσεις τον δίσκο ή την κασέτα τους. Τα αγαπημένα σου τηλεοπτικά προγράμματα τα έβλεπες σε ώρες που άλλοι αποφάσιζαν για εσένα.  Εάν ήθελες να βλέπεις ξανά και ξανά την αγαπημένη σου ταινία η λύση ήταν να την αγοράσεις σε βιντεοκασέτα. Και φυσικά,  όπως άλλωστε ο πατέρας σου και ο παππούς σου πριν από εσένα, αγόραζες διηγήματα, εφημερίδες, περιοδικά. Αγόραζες βιβλία.

Η μουσική , οι τηλεοπτικές σειρές, οι ταινίες, τα βιβλία, οι εφημερίδες και τα περιοδικά , είχαν όλα ένα κοινό χαρακτηριστικό.

Το δημιούργημα ήταν άρρηκτα δεμένο με το “μέσο διάδοσης”

Η μουσική ήταν γραμμένη σε δίσκο βινυλίου ή αργότερα σε CD. Η ταινία ήταν γραμμένη σε κασέτα ή αργότερα σε DVD. Τα διηγήματα ήταν τυπωμένα σε βιβλία και οι ειδήσεις και τα άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά. Το πάντρεμα δημιουργήματος και “μέσου διάδοσης” ήταν πολύ σφιχτό και τα όρια μεταξύ τους δεν ήταν ξεκάθαρα στο μυαλό μας :  Συνεχίζω να “έχω” το τελευταίο άλμπουμ των Pink Floyd εάν το αντιγράψω σε ένα άδειο CD και χαρίσω το πρωτότυπο;  Συνεχίζω να “έχω” το τελευταίο βιβλίο του Umberto Eco εάν το βγάλω φωτοτυπίες , το “δέσω” σε ένα βιβλιοπωλείο και χαρίσω το πρωτότυπο; Που τελειώνει το δημιούργημα και που αρχίζει το κέλυφος; Να μερικά ενδιαφέροντα ερωτήματα!

Ας έλθουμε όμως στο σήμερα. Όπως ήδη γνωρίζεις , στον χώρο της μουσικής, η καλά εδραιωμένη αυτή κατάσταση , έχει ήδη ανατραπεί. Ερήμην της μουσικής βιομηχανίας και πολλές φορές ενάντια στην θέληση της,  ο τρόπος με τον οποίο ακούμε μουσική άλλαξε και την επανάσταση την έφερε μια μικρή εταιρία που την έλεγαν Napster αλλά και ένα “ασήμαντο” προϊόν που το έλεγαν mp3.

Στον χώρο των Media και του Infotainment είχαμε την έλευση του Internet των blogs και των Social Media που έβγαλαν την τηλεόραση τα περιοδικά και τις εφημερίδες από το βάθρο τους και έφεραν νέους παίκτες στο προσκήνιο.

Στον χώρο του TV Entertainment είχαμε επίσης μια παρόμοια ανατροπή με μια “hacked” τεχνολογία συμπίεσης που επέτρεπε το μέγεθος μιας ταινίας να μειώνεται στο 1/10 του ενός DVD, ένα “περιθωριακό” προϊόν (το DeCSS) που επέτρεπε την αντιγραφή ταινιών και τηλεοπτικών σειρών σε υψηλή ποιότητα , και με μια “ασήμαντη” τεχνολογία (Peer-to-Peer) που επέτρεπε το γρήγορο download από πολλούς clients ταυτόχρονα.

Ακόμα και στον χώρο της τυπογραφίας που είχε μείνει ίδια και απαράλλαχτη για πάνω από 500 χρόνια , τα e-books και τα tablets απειλούν να ρίξουν αυτό το τελευταίο οχύρό. Το χαρτί.

Είμαστε έτοιμοι για το επόμενο Paradigm Shift. Κοίτα προσεκτικά το διάγραμμα που σου ζωγράφισα που δείχνει την πορεία των πνευματικών δημιουργημάτων.

 

 

ibm-media-freshtech copy

 

Νομίζω  ότι είμαστε έτοιμοι!

Νομίζω πως μετά από μια δεκαετία “εκπαίδευσης” σε φράσεις όπως  “έχω τα τελευταία τραγούδια του Robbie Williams σε mp3” όπως  “έχω κατεβασμένη μια ταινία του Brand Pitt σε avi” και όπως ” έχω το τελευταίο βιβλίο της JK Rowling σε pdf” είμαστε έτοιμοι να απαλλαγούμε και από το τελευταίο ίχνος υλικής υπόστασης του δημιουργήματος.

Είμστε έτοιμοι να απαλλαγούμε και από την κατοχή του αρχείου.

Είναι κατά κάποιον τρόπο αναπόφευκτο. Οι Αμερικάνοι συνηθίζουν να λένε ότι “δεν υπάρχουν δωρεάν γεύματα” – “There is no such thing as a free meal” και η αλήθεια είναι ότι συνηθίσαμε στα δωρεάν γεύματα εδώ και πολύ καιρό.

Έχω την εντύπωση ότι αυτή η “εντελώς δωρεάν” εποχή πεθαίνει σύντομα. Τεχνολογίες όπως το mp3 , το ripped dvd, το pdf , το ειδησιογραφικό site, μας έκαναν να μη δίνουμε καθόλου σημασία στο υλικό μέσο , δηλαδή στο CD, στο DVD , στο βιβλίο, στην εφημερίδα.  Αυτό ήταν μια χρυσή ευκαιρία για την παγκόσμια βιομηχανία θεάματος που τα τελευταία χρόνια ήταν στριμωγμένη στην γωνία και έτρωγε ξύλο από την πειρατεία. Μια ευκαρία που δεν άφησαν να πάει χαμένη

Και εγένετο  Spotify. Και εγένετο Netflix. Και εγένετο Amazon.

Η παγκόσμια βιομηχανία θεάματος χρειάστηκε να ομφαλοσκοπήσει για πάνω από 15 χρόνια και να κυνηγήσει πολλούς δονκιχωτικούς ανεμόμυλους για να κατανοήσει το προφανές : Ότι, ο κόσμος μπορεί να σταματήσει να ακούει “πειρατική” μουσική από mp3 αρκεί να υπάρχει μια φθηνή και αξιόπιστη υπηρεσία όπως το Spotify ή μια δωρεάν υπηρεσία με διαφημίσεις όπως το Youtube.  Ότι ο κόσμος μπορεί να σταματήσει να βλέπει “πειρατικές” ταινίες κατεβασμένες από το Pirate Bay, αρκεί να υπάρχει μια απλή , φθηνή Over-the-top υπηρεσία όπως το Netflix. Ότι ο κόσμος μπορεί να αγοράζει ηλεκτρονικά βιβλία, με τον εύκολο και φθηνό τρόπο του Amazon και του Apple Bookstore.

Φυσικά , δεν είναι όλοι οι δημιουργοι έτοιμοι να αποδεχθούν μια τέτοια αλλαγή. Πριν από λίγες μέρες για παράδειγμα , άκουγα έναν πολύ σπουδαίο συνθέτη να κλαίγεται στο ραδιόφωνο για το τέλος της δισκογραφίας στην Ελλάδα και έβλεπα στα Social Media μια γνωστότατη παλιά τραγουδίστρια να προτρέπει – σε απόλυτη τρικυμία εν κρανίω – να της στείλουμε με αντικαταβολή 15 ευρώ για να μας στείλει 10 σπουδαία άλμπουμ της ,  αντιγραμμένα από την ίδια σε άδεια CD.  Να σημειώσω ότι όλα τα άλμπουμ της συγκεκριμένης καλλιτέχνιδος υπάρχουν δωρεάν και νόμιμα στο Spotify.

Τα λεγόμενα και μεγάλα ιδιωτικά κανάλια συνεχίζουν την εσωστρεφή τους πορεία σε μια όλο και συρρικνούμενη αγορά από πλευράς διαφημιστικών εσόδων ενώ το μοντέλο λειτουργίας μιας Over The Top συνδρομητικής τηλεόρασης είναι εκεί μπροστά στα μάτια τους.

Θα ήθελα τώρα να ξαναδιαβάσεις την καταληκτική παράγραφο του πρώτου μέρους του άρθρου και να αλλάξεις τις κατάλληλες λέξεις

“Στην αρχή υπήρχε μια καλά εδραιωμένη κατάσταση στο χώρο του Bussiness Computing – ένας και μοναδικός μεγάλος παίκτης και ένα σταθερό οικοσύστημα. Νέοι παίκτες και νέες τεχνολογίες μπήκαν στο παιχνίδι. Ο μεγάλος παίκτης αρνήθηκε να παίξει και βγήκε από το παιχνίδι. Οι μικροί παίκτες έγιναν μεγάλοι και το οικοσύστημα άλλαξε

Ευχαριστώ πολύ.

hackers-movie

IT Director , Programmer, Broadcast Graphics Expert, GFX Automation Specialist, Social Media Enthusiast, CEO and Owner of FreshTech , Constant Dreamer, Proud Father of two boys

LinkedIn 

  • DIP

    Επειδη ο αρθρογράφος παρουσιάζει τον Bill Gates κάτι σαν μάγο, που γνώριζε τα πάντα στην εξέλιξη της πληροφορικής, μήπως μπορεί να μας πει αν οι μαντικές ικανότητες του BG θα μπορούσαν να επεκταθούν, πχ στην πρόβλεψη της σεισμικής ή ηφαιστιακης δραστηριότητας?

    • Ευχαριστώ για το σχόλιο και την συμμετοχή.

      Μακριά από εμένα η κάθε διάθεση αγιοποίησης του Θείου Μπιλ. Κατά καιρούς έχει πέσει έξω στις προβλέψεις του με κωμικό τρόπο!

      Θα θυμίσω ενδεικτικά ότι είχε σνομπάρει και υποτιμήσει το ρόλο του Internet σε βαθμό… κακουργήματος! Η δήλωση του :

      “…today’s Internet is not the information highway I imagine, although you can think of it as the beginning of the highway…” είχε πέσει έξω 100%, (Ίσως από ιδιοτέλεια , διότι την ίδια εποχή ο Bill προωθούσε το proprietary δίκτυο MSN – δεν αναφέρομαι στο site).

      Επίσης τα Windows 95 δεν είχαν κάν Winsock και άρα υποστήριξη TCP/IP και υποστηρίχτηκε αργότερα υπό μορφή add-on!

      Για να μην θυμήσω την άλλη πατάτα : “…640K ought to be enough for anybody…”

      Η διορατικότητα του Gates που αναφέρω στο άρθρο μου, ισχύει μονο για εκείνα τα συγκεκριμένα σημεία και όχι γενικότερα.

Copyright © 2013 Freshtech · All rights reserved ·