Οι ψηφιακές αναμνήσεις ξεφλουδίζουν. Οι αναλογικές αντιστέκονται.

66765_450246285062627_566919785_n

Μήπως έχεις διαβάσει το μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς “Μεγάλες Προσδοκίες”;

Το θυμήθηκα πριν λίγο καιρό , όταν διάβαζα σε ένα πολύ γνωστό blog για νέους γονείς , ένα άρθρο με συμβουλές για το πως μπορούμε να σκανάρουμε τις ζωγραφιές των παιδιών μας, και μετά να αποθηκεύσουμε αυτές τις ψηφιακές κόπιες  σε έναν σκληρό δίσκο έτσι ώστε να “διατηρηθούν για πάντα”

Τι όμορφη ψευδαίσθηση! Για πάντα!  Μιλάμε στα αλήθεια για “Μεγάλες Προσδοκίες”!

Άκουσε με προσεκτικά. Δύο είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν την διάρκεια ενός ψηφιακού μέσου αποθήκευσης.  Ο πρώτος παράγοντας είναι η φυσική φθορά του μέσου αποθήκευσης . Ο δεύτερος παράγοντας είναι ο τρόπός με τον οποίο αποκτούμε πρόσβαση στο μέσο αποθήκευσης.

Λυπάμαι που θα σε απογοητεύσω , αλλά με βάση τους δύο παραπάνω παράγοντες , το να πιστεύεις ότι η αποθήκευση ευαίσθητου υλικού σε ψηφιακή μορφή παρέχει ασφάλεια, είναι σαν να πιστεύεις ότι μπορείς να αποθηκεύσεις μαλλί της γριάς σε υπαίθριο χώρο κατα την εποχή των Ινδικών Μουσώνων.

Δεν θα σε κουράσω με βαρετές επιστημονικές θεωρίες. Ότι θα σου πω από εδώ και πέρα , το ξέρεις ήδη. Θυμήσου μόνο ότι ο πρώτος παράγοντας είναι λίγο πολύ γνωστός σε όλους:  Τα μαγνητικά μέσα μέσα αποθήκευσης (σκληροί δίσκοι, DLT Tapes, DAT Tapes) είναι αντικείμενα εξαιρετικά ευαίσθητα σε μαγνητικά πεδία.

Θυμάσαι για παράδειγμα τότε που ξέχασες τον εξωτερικό σκληρό δίσκο με τα βίντεο και τις φωτογραφίες απο τις διακοπές στην Σαντορίνη,  επάνω στο ηχείο και μετά ο δίσκος δεν έπαιζε; Ναι. Δεν είσαι εσύ ο γκαντέμης. Συνέβη σε όλους μας.

Θυμήσου επίσης ότι τα οπτικά μέσα αποθήκευησης (CDs, DVDs, BLURAYs) είναι κατασκευασμένα από υλικά επιρρεπή στην οξείδωση. Ναι, το ξέρω πως υπάρχουν DVD-R που δίνουν εγγύηση 130 ετών, αλλά παραδέξου το, όπως και εγώ έτσι και εσύ ,  αγόραζες επί σειρά ετών τις “Μπομπες” των 100 CD  “σε καλή τιμή” από το Πλαίσιο.

Έλα όμως που δέκα χρόνια μετά, πρίν ένα μήνα, ανακάλυψες ότι το DVD με την βάφτιση της κόρης σου δεν παίζει και ότι το CD με όλες τις φωτογραφίες του γάμου σου.. ξεφλούδισε! 

Ναι. Αλλά μην ανησυχείς, και πάλι δεν είσαι εσύ ο γκαντέμης. Και αυτό επίσης συνέβη σε όλους μας.  Βλέπεις, παρόλη την πλύση εγκεφάλου που δέχεσαι 24ωρες το 24ωρο για την “ανώτερη ψηφιακή ποιότητα” της τάδε ματζαφλάρας φωτογραφικής μηχανής που σου έδωσαν δώρο μαζί με το πλυντήριο πιάτων, μέσα σου το ξέρεις. Digital sometimes sucks. (Κάπου εκεί θυμήθηκες και την μαμά σου που όταν τις έδειχνες τις φωτογραφίες της μπέμπας στο Laptop σου, σε ρώτησε “Μα δεν θα τυπώσετε καμία;”.  Και εσύ την πρόγκηξες…)

Και σε παρακαλώ, μην αρχίσουμε να συζητάμε για τα Solid State μέσα αποθηκευσης. Θυμήσου μόνο,  πόσες φορές άλλαξες κινητό αλλά κάτι πήγε στραβά στην αντιγραφή με αυτό το σιχαμένο το Nokia Suite και τελικά έχασες όλες τις φωτογραφίες και τα βίντεο που είχες τραβήξει. Σκέψου πόσες SD κάρτες , πόσα USB στικάκια  σου “τα φτύσανε”. Σκέψου πόσες αναμνήσεις πέταξες στα σκουπίδια επειδή έγιναν , άθελα σου, ψηφιακά σκουπίδια;

Πλέον γνωρίζεις πόσο “φθαρτή” είναι η ψηφιακή εποχή. Μια τσαλακωμένη γδαρμένη φθαρμένη από το νερό φωτογραφία της γιαγιάς σου, δεν πάυει να είναι μια απόλυτα αναγνωρίσιμη φωτογραφία της γιαγιάς σου. Ένα τσαλακωμένο , γδαρμένο , φθαρμένο CD με φωτογραφίες του γιού σου δεν είναι τίποτε. Απλά δεν παίζει.

Όταν ο παππούς σου έστειλε το πρώτο “Σ’αγαπώ” στην γιαγιά σου, σε ένα διπλωμένο χαρτάκι, η γιαγιά κράτησε το χαρτάκι και σου το έδειξε, 70 χρόνια μετά. Όταν εσύ αλλάξες κινητό, εκείνο το “Σ’αγαπώ” που σου έστειλε η Μαρία σε SMS , την ημέρα που πήγες φαντάρος , το έχασες διότι “Τα μυνήματα δεν αντιγράφονται όταν αλλάζουμε κινητά”.  Στα σκουπίδια λοιπόν το ψηφιακό “Σ’αγαπώ” με την ανώτερη ψηφιακή του ποιότητα.

Αλλά ας πουμε ότι τα γλυτώνεις όλα αυτά , γιατί αποθηκεύεις φωτογραφίες στα καλύτερα DVD με χρυσή επίστρωση KODAK και ότι σώζεις τις ταινίες σου σε 2.5″” φορητους δίσκους τους οποίους κατόπιν τοποθετείς σε μονωμένο κιβώτιο με ιδιότητες κλωβού Faraday. Νοιώθεις ασφαλής.

Κακώς νοιώθεις ασφαλης.

Το 1984 αγόρασα τον πρώτο μου Η/Υ, έναν Commodore 64.  Τα πρώτα μου προγράμματα τα αποθήκευσα σε δισκέτες 5,25″ . Στις  ίδιες δισκέτες είχα αποθηκεύσει και το πρώτο μου ημερολόγιο. Τις δισκέτες τις έχω ως σήμερα, σε άριστη κατάσταση. Μόνο που δεν υπάρχει πλέον μέσο αναπαραγωγής , κατάλληλη συσκευή, για να ανακτήσω εκείνα μου τα πονήματα. Τα επόμενα μου προγράμματα τα έγραψα σε μια Amiga 500 με έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο SCSI με έναν custom controller της Great Valley. Τον δίσκο επίσης τον έχω , και είναι σε  άριστη κατάσταση. Με τι controller να τον συνδέσω ο έρμος και πού; Σε τι υπολογιστή; Amiga δεν υπάρχει πλέον. Ούτε Great Valley. Ο πατέρας μου είχε γράψει το 1987 ένα τρομερό μουσικό κομμάτι σε έναν πρόδρομο του Cubase , στο Music Studio , της Activision. Ακόμα και να είχα το sequence αρχείο στα χέρια μου, ακόμα και αν αυτό το αρχείο ήταν σε άριστη κατάσταση, δεν υπάρχει πλέον το Music Studio για να το παίξω. Πάει το τραγούδι. Το έφαγε η ψηφιακή “τελειότητα”

Νομίζεις ότι θα υπάρχουν για πάντα CD Players για να βάζεις τα CD σου; USB θύρες για να “κουμπώνεις’ τα δισκάκια σου; SD αντάπτορες για να βάζεις τις “καρτούλες” της φωτογραφικής σου; Κακώς το νομίζεις.

Ίσως μια λύση είναι να έχεις συνέχεια το νου σου ώστε να “αναβαθμίζεις” το αρχείο σου στα “νέα” αποθηκευτικά μέσα πριν καταργηθούν τα παλιά. Μακάρι να είσαι αρκετά επιμελής , αλλά η εμπειρία μου (και οι δεκάδες “ορφανές” 5,25″ δισκέτες μου) λέει ότι δεν θα είσαι.

Μια καλή λύση είναι η αποθήκευση στο λεγόμενο cloud. To “Dropbox”  για παράδειγμα σου προσφέρει από 5 εώς 50GB αποθηκευτικού χώρου εντελώς δωρεάν και οι τιμές του για ακόμη μεγαλύτερες χωρητικότητες είναι εξαιρετικά συμφέρουσες , συγκρισιμες με την αγορά ένός εξωτερικού Hard Disk  αντίστοιχης χωρητικότητας.

Μόνο που το Dropbox είναι μια εταιρία αξίας δισεκατομμυρίων δολλαρίων που δεν θα αφήσει τα δεδομένα σου να χαθούν ποτέ ή εν πάσει περιπτώση θα τα αντιμετωπίσει με πολύ πιο επαγγελματικό τρόπο από ότι εγω και εσύ. Για να σου δώσω να καταλάβεις για τις φωτογραφίες και τα βίντεο των παιδιών μου εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο το dropbox από τον κινέζικο σκληρό δίσκο που αγόρασα από το Πλαίσιο στο Μπουρνάζι.

Αλλά εδώ που τα λέμε, εάν πρόκειται για φωτογραφίες, το ξέρεις και εσύ, την καλύτερη λύση σου την είπε η μαμά σου, όπως είπαμε και πιο πάνω.

Τύπωσε τις φωτογραφίες σου και βάλε τες σε Album. Ακόμα και αν σου ξεφλουδίσουν τα CD σου. Ακόμα και αν απομαγνητιστούν τα CD σου. Ακόμα και αν “τα φτύσουν” τα USB σου. Ακόμα και αν ο γιός του Μπιν Λάντεν ανατινάξει την Αμερική και όλους τους Server του Dropbox μαζί. Ακόμα…ακόμα…ακόμα…

Ότι και να γίνει, τα άλμπουμ σου θα είναι εκεί, όμορφα, χάρτινα , λαχταριστά και το κυριότερο , αναλογικά , για να τα απολαύσουν τα παδιά σου και τα παιδιά των παιδιών σου.

IT Director , Programmer, Broadcast Graphics Expert, GFX Automation Specialist, Social Media Enthusiast, CEO and Owner of FreshTech , Constant Dreamer, Proud Father of two boys

LinkedIn 

  • Στέφανος Πουλογιάννης

    Συγχαρητήρια για το νέο σου άρθρο,Νίκο! Χαριτωμένη γραφή,ελκυστικό για τον αναγνώστη κείμενο αλλά και χρηστικό.Από πολλές απόψεις χρήσιμο!

  • Γιάννης

    Πολύ όμορφο άρθρο Νίκο! “Ξυπνάει” αναμνήσεις, αλλά μας βάζει επίσης στη διαδικασία να σκεφτούμε και λίγο πιο διαφορετικά, αμέσως μετά την έξαρση της ψηφιακής εποχής. Εξάλλου με τις ψηφιακές ευκολίες μπορούμε να “τυπώσουμε” καλύτερα, γιατί να μην το κάνουμε; Να’σαι καλά, καλό βράδυ.

    Υ.Γ: Γέλασα πολύ με το “μαλλί της γριάς”.

  • Γιάννης

    Και κάτι άλλο σχετικά με το πολύ στοχευμένο σχόλιό σου σχετικά με τα πολύ παλιά ψηφιακά μέσα αποθήκευσης και τις (ανύπαρκτες πλέον) συσκευές για την αναπαραγωγή τους. Ίσως γι’αυτό ο τομέας του emulation αρχίζει να αποκτά στο εξής ενδιαφέρον και σε άλλες πολύ πιο πρακτικές εφαρμογές και όχι αποκλειστικά για να παίζουμε mame32. Το hardware μήπως “πέθανε” για την ευρεία μάζα; Μήπως στο μέλλον θα μας αρκεί αυτό των άλλων; Το επαγγελματικό;

    • Συμφωνώ απόλυτα αγαπητέ Γιάννη. Μετά το storage-as-a-service , μπαινουμε ήδη στην εποχή του virtual-server-as-a-service σε επίπεδο απλού καταναλωτή πλέον. Εξάλλου η έννοια “cloud” αρχικά είχε την σημασία Hardware emulation+OS layer+storage και για λόγους οικονομίας κλίμακος επειδή είμασταν ακόμα στα αρχικά στάδια, αναφερόμασταν μόνο στο storage

      Πλέον τα πράγματα είναι ώριμα για virtualization-at-home και η συσκευή στο σπίτι μας θα είναι ένα απλό τερματικό, αυτό που θα βλέπουμε θα είναι μια “Οθονιά” που λέμε οι τεχνικάριοι από κάποιον server στις Βρυξέλλες.

      Σε ευχαριστώ για τον εξαιρετικό προβληματισμό σου

  • Paris Apostolopoulos

    Γεια χαρά, διαφωνώ έντονα με την στερεότυπη περιγραφή των πραγμάτων. Θα θέλατε ίσως να σας δείξω πως ένα ολοκληρο οικογενειακό group από album, 5 ο αριθμός, φυλαγμένο μέσα σε ένα ασφαλές ντουλάπι, διαμερίσματος – μακριά απο τον Osama και το τέλος του κόσμου, καταστράφηκε ή μάλλον αλλοιώθηκε, από την υγρασία; Πως τα μυνήματα από φωτογραφίες του 60 και 70 γραμμένα στο πίσω μέρος δεν υπάρχουν πια (αυτό το επιχείρημα σας για την γιαγιά και το love letter είναι μάλλον λιγο δύσκολο να υπάρχει ) γιατί θα έπρεπε το ραβασάκι να το φύλαγε σε μπουκάλι κενού και σε άριστες συνθήκες. Η πικρή αλήθεια λοιπόν είναι ότι το χαρτί και το πλαστικό χαρτί φωτογραφιών έχουν πεθάνει…είναι πιο πιθανό το οικογενιακό μου album ο γιος ή κόρη μου να το δει μέσα από την φηφιακή του μορφή σε 20 χρόνια παρά από τις μισο κατεστραμένες φωτογραφίες

    http://www.javapapo.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8.html

    • Γιάννης

      Καλησπέρα, διαβάζοντας το άρθρο, έχω την εντύπωση ότι ο Νίκος κάθε άλλο επεδίωκε από το να απαξιώσει τη χρησιμότητα και (χρηστικότητα) της ψηφιακής τεχνολογίας και των μέσων της. Αντιθέτως, θέτει κάποιους προβληματισμούς σχετικά με το πως κατά τη γνώμη του θα έπρεπε να την αντιμετωπίζουμε. Όχι μονόπλευρα δηλαδή, αλλά να επιδιώκουμε και την πιο ρομαντική πλευρά του πράγματος, κάτι το οποίο μπορεί να μας χαρίσει ένα αντικείμενο του παρελθόντος (μια φωτό για παράδειγμα), το οποίο μπορεί να φέρει πάνω του τα σημάδια του χρόνου. Καλώς ή κακώς, το να βλέπεις κάτι στην οθόνη δεν προσφέρει τα ίδια συναισθήματα. Σε τελική ανάλυση, άλλα είναι τα κίνητρα για τη συντήρηση υλικού και άλλα για την “αποθήκευση” αναμνήσεων. Εξάλλου, δεν υποστήριξε ποτέ κανένας ότι με την εκτύπωση ένα ψηφιακό αρχείο παύει να υφίσταται (βλ. λύση dropbox).

      Φιλικά

      • Ευχαριστώ για την απάντηση Γιάννη, συμφωνώ με την τοποθέτηση σου , αν θέλεις διάβασε και μερικές επιπλέον σκέψεις μου που έγραψα ως απάντηση στον αγαπητό Πάρη.

    • Γειά σου Πάρη καλώς ήλθες στην παρέα, χαίρομαι που τα λέμε επιτέλους σε διαβάζω από τότε που ξεκίνησες το blog σου, είμαι και εγώ από την παλιά φουρνία, εκείνη την εποχή είχα το http://www.pouloyiannis.gr και ήμουν ο azrael . Ωραίες εποχές. Την σχετική σου ανάρτηση την είχα διαβάσει τότε που την έκανες, ωραία δουλειά.

      Στο θέμα μας τώρα, τα περισσότερα από αυτά που είχα να σου πω τα είπε ο φίλος Γιάννης. Θέλω μόνο να προσθέσω δύο πράγματα.

      1. Στο άρθρο μου αναφέρομαι κυρίως σε αυτό που εγώ ονομάζω digital pampering – ψηφιακό “ντάντεμα” ελληνιστί, δηλαδή στο ότι , όταν κάποιο ανθρώπινο πόνημα γίνεται ψηφιακό , θα πρέπει να το “νταντεύουμε” για να επιβιώσει. Να μεταγράφουμε τις δισκέτες, να πέρνουμε backup τους σκληρούς δίσκους να έχουμε το νου μας μήπως η on-line storage υπηρεσία που εμπιστευόμαστε κλείσει κλπ κλπ
      2. Στον αναλογικό κόσμο μεταξύ του δημιουργήματος και του ανθρώπου που το “απολαμβάνει” δεν υπάρχει ενδιάμεση διεπαφή. Αυτό σημαίνει ότι εάν πχ ένας μακρινός μου πρόγονος γράψει σε ένα όστρακο το όνομα ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ εγώ μπορώ να διαβάσω το γραπτό του 2500 μετά χωρίς κανένα προβλημα. Εάν σήμερα εσύ γράψεις σε ένα χαρτί την λέξη ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ, την φωτογραφήσεις με μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και αποθηκεύσεις την φωτογραφία σε ένα στικακι, τότε προσθέτεις μια διεπαφή μεταξύ του πονήματος (ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ) και του αναγνωστη (ΕΣΥ) που λέγεται πχ Ηλεκτρονικός Υπολογιστής. Αυτός είναι ο λόγος που χωρίς digital pampering δεν θα μπορέσει να διαβάσει την επιγραφή σου ο απόγονος σου 2500 χρόνια μετά

      Στην άλλη σου παρατήρηση περί στερεότυπης γραφής έχεις απόλυτο δίκιο αλλά σου δίνω το λόγο μου ότι είναι αφηγηματικό εργαλείο για να ανάβω τα αίματα! Αθώος!

      Σας ευχαριστώ και πάλι για την συμμετοχή.

  • Akis Demis

    εγώ αγαπητέ Νίκο, πάντα ψηφιακά… εκτυπώνω τις φωτογραφίες που μου αρέσουν στον μοναδικό canon με ανάλυση (???) 9600 dpi και η ποιότητα είναι απίστευτη.
    Ο λόγος ήταν αυτός που αναφέρεις… ας έχουμε και κάτι σε χαρτί.

Copyright © 2013 Freshtech · All rights reserved ·